SVN’s Essential Nine #6: Veertig jaar Democrazy @ Stadsfestival, Gent (31/10 – 11/11)

Het zal eigen zijn aan deze generatie, maar wegens allemaal opgestart in hetzelfde tijdperk volgt jubileum na jubileum elkaar op en daar blijft ook Democrazy niet van gespaard. Hoogste tijd om 40 kaarsen uit te blazen en dat wordt ook volmondig gedaan door de Arteveldestad elf dagen lang onder stroom te zetten met zover er geteld kan worden een 90-tal concerten en Dj-sets op tien verschillende locaties. Als heus stadsfestival kan dit tellen als een waardig alternatief alternatief voor de gemiste Gentse Feesten, quai! Onder het genereuze aanbod met voor elk wat wils, dringt een nieuwe Svn’s Essential Nine zich op…

Svn’s Essential Nine

Mo’ Juice X Huna: Acid Arab @ Concertzaal Voo?uit (5/11)

Wie Acid Arab een aantal jaar geleden live heeft meegekregen op bijvoorbeeld Pukkelpop (2015), weet waar zich aan te verwachten. Een alles doordringende shoarma-beat die enkel mag geserveerd worden met van oudsher kwalitatief lamsvlees. In het Parijse nachtleven mixen Guido Minisky en Hervé Carvalho (+ Sex Schön in de studio) al jaar en dag elektronische muziek met verschillende stijlen Oosterse muziek in de beruchte nachtclub Chez Moune. Of het nu Noord-Afrikaanse, Egyptische, Turkse, Libanese of muziek uit Mumbaï betreft, alles gaat door de blender. De liefde voor Arab sloeg echter pas echt over tijdens een trip naar Tunesië met Versatile labelbaas Dj Gilb’r. Een periode van bricoleren brak aan en daar werd goed volk voor gevonden als de Syrische god van de debka-muziek op techno-beats Omar Souleyman. Het hek was pas echt van de dam als deze zogenaamde Cosmique Arabe werd opgepikt door Gilles Peterson die reeds decennia geldt als één van de belangrijkste BBC muzikale influencers, lang voor het woord de huidige betekenis droeg. Het duo pretendeert helemaal niet de nieuwe Arabische beat uitgevonden te hebben, maar wilt wel deel uitmaken van een wereld vol complexe ritmes en melodieën die connecteert aan een muzikale versie van duizend-en-één-nacht. Guido en Hervé hebben namelijk heel goed begrepen dat de moderne Westerse Acid al duizenden jaren in het Oosten werd bespeeld, hetzij met echte instrumenten.

Amadou & Mariam @ Concertzaal Voo?uit (4/11)

Jolijt, vijfwerf jolijt! Het blindste koppel uit de moderne muzikale geschiedenis staat terug op de planken. Amadou & Mariam zijn namelijk al meer dan 35 jaar een hart-versmeltende live-belevenis die de bezoeker telkens opnieuw meesleurt naar de roots van muziek, namelijk West-Afrika. In hun slipstream om Malinese traditionele muziek te legeren met Westerse pop elementen zijn talloze muzikanten hun spoor gevolgd, maar zelden reiken deze aan de onwaarschijnlijke magie die Amadou & Mariam op festivals overal ter wereld ten berbe brengen. Zeg nu zelf: hun instrumentarium van rockgitaren vermengd met Syrische violen, Cubaanse trompetten, Indische tabla’s, Dogon percussie of – één van de oudste instrumenten op aarde – de Egyptische Ney alleen al doen je kwijlen. Zet daar in je beginperiode nog Manu Chao op als albumproducer en het zou wel eens kunnen dat je wereldwijd geboekstaafd komt te staan als het uitverkoren stel uit één van de armste landen ter wereld dat zelfs mega-acts als U2 niet onberoerd laat. En dan hebben we het nog niet eens over hun humaan engagement gehad. Amadou & Mariam hebben de afro-blues niet uitgevonden, maar vanuit Parijs hebben ze haar wel naar horizonten in de verste uithoeken van de planeet weten stuwen. Feest? Daar steek ik mijn hand voor in het vuur!

Briqueville @ Concertzaal Voo?uit (2/11)

We schrijven 2014. In mijn mailbox onverwacht de aankondiging van vier aktes die worden gebracht door Het verbond der Vrije Steenbakkers. Als mysterieuze opbouw kan dit wel tellen, maar het gaat nog verder. Briqueville uit Steendorp (vandaar de Franse vertaling) hadden twintig exemplaren van het gelijknamige debuut begraven in hun streek rond Rupelmonde. Later zouden dan de coördinaten vrijgegeven worden om deze op te graven, wat op zich ronduit een originele manier is om een album te promoten. Het werd echter nog beter en nog wel in mijn eigen hometown Geel. Met hun neus voor dergelijke fijngevoeligheden was het team achter Taping Policies er als de kippen bij om Briqueville een plaats te geven op de wintereditie van Yellowstock (2014). Voor iedereen het goed en wel door had, werd het podium beklommen door schimmige silhouetten die met hun outfit zo in ons Geels psychiatrisch museum konden aankloppen. Lange gewaden en een gelijkaardig masker dat de zogenaamde pest-dokters droegen om die evil ziekte te bestrijden is tot daar aan toe, maar als hun sound dan ook nog eens heel de Bogaard omtoverde in één bezwerende mantra mogen we blij zijn dat we nog vrij rond lopen. Hun verschijning waardig werd hun jongste worp QUELLE (2020) te midden van de woelige Corona-madness gedropt en zal dit één van de eerste shows zijn die hun verdere aktes live zullen brengen. U benieuwd? En wij dan?

Mo’Juice x Huna: Comité Hypnotisé @ Concertzaal, Voo?uit (5/11)

Eerder al samen te bewonderen op Dokrijk, maar nu ook in hetzelfde kader van 40 jaar Democrazy, lijken broer- en zuslief wel aan een familie-tour begonnen te zijn. Net zoals Millionaire reeds op Boomtown, of meer recent in het Leuvense Depot de eerste kraakjes in dat amper opgewarmde gebouw deed scheuren, zal dat tijdens het verdere verloop van dit festival niet anders zijn in de Handelsbeurs. Maar hier gaat het niet over het eveneens spelende Millionaire, maar wel over Tim’s meest recente soloproject Comité Hypnotisé. Zoals de hoes van het door Cortizona Records uitgebrachte DUBS POUR OH LA LA (2021) al verraadt, is er iets met een Chinese hoed. Wat? Geen idee, maar dit hoofddeksel wordt live wel degelijk gebruikt om misschien al die hypnotiserende dub-sounds op te vangen en zo een eigen dansvloer voor Tim’s hoofd te creëren? Aangezien hij – zoals we in La Mirada Fuerte #1 konden leren – net als Andy Warhol, constant zijn eigen mythe schreef, is het niet echt duidelijk hoe oud hij uiteindelijk is geworden, maar algemeen wordt aangenomen dat de recent overleden Lee ‘Scratch’ Perry de leeftijd van 85 heeft bereikt. Echter meer belangrijk is dat zijn dub-erfenis de aarde eindeloos zal kleuren en dat is ook bij Comité Hypnotisé al te horen. Echter niet zomaar gratuit, no fuckin’ way! Tim zou namelijk niet Vanhamel noemen, mocht hij hier geen eigen twist aan geven. ‘Transcending Frequenties From An Unknow Galaxy Channeled Through A Broken ‘70s Echo Deck’ dekt reeds de lading, maar het gaat nog wel wat verder dan dat. Live is het hypnotiserende comité zeker dansbaar, maar onderliggende mindfucks zinnespelen op een veel ruimere visie. Zouden we dan toch een eigen Limburgse Sun Ra hebben? In ieder geval een welgemeende Mandarijnse Chapeau!!!

Gert Keunen @ De Centrale (4/11)

Misschien dat de naam Gert Keunen (°1969) U niet onmiddellijk iets zegt, maar zeker in Gent (en ver daarbuiten) bent U ongetwijfeld wel eens in aanraking gekomen met het werk van de man uit Ronse. Was het niet als programmator in de (toen nog) Vooruit, dan hebt U als muziekliefhebber heel waarschijnlijk wel Briskey (Big Band) ergens meegekregen. Als docent in verschillende poprichtingen zoals onder meer in Gent, Brussel, Limburg, Tilburg of recent ook Amsterdam, heeft U er misschien zelfs les van gekregen, of wie weet heeft u gewoon (onder meer) zijn roze naslagwerk POP, EEN HALVE EEUW BEWEGING (2002) of het latere EEN EEUW POPMUZIEK (2015) gelezen. Maar alsof dat nog niet genoeg zou zijn, hebt U zeker aan de kanten van Gent waarschijnlijk eventueel zelfs in combinatie met de bijbehorende gelijknamige kaas, al wel eens het overigens heerlijke ger(s)t(e)-nat geproefd die beide onder de naam Keun de betere menukaarten sieren. Meer recent kon U Gert en zijn vrouw visueel waarnemen in het midden van een Willy-commercial, maar meer belangrijk is het feit dat er terug gemusiceerd wordt. Geboren in volle lockdown groeide een proces van reflectie uit tot een post-cinematic juweeltje HEIS (2020), dat om maar iets te zeggen, aanhangers van wijlen Jóhann Jóhannsson (1969–2018) wellicht naar hogere fjorden zullen drijven. In zijn homestudio deed Gert alles zelf: de reële instrumenten als keys, gitaar en sommige baspartijen, gecombineerd met virtuele instrumenten als strijkers, blazers, contrabas, drums, percussie, of zelfs vibraphone en koren. Van compositie tot opname, mixing en mastering. Live zal hij echter bijgestaan worden door Zjef Van Steenbergen (contrabas), Nelle Bogaerts (cello, zang, elektronica) en Hélène Deklerck op drums. Indien U een concert zoekt om bij weg te dromen, scoort U hier jackpot.

Left Waves: Lucrecia Dalt @ Minard Schouwburg (6/11)

Onder de noemer Left Waves is een nagelnieuw concept geboren dat zich zal focussen op ambient, electronica en xprmtl music. Als opener werd niemand minder dan Lucrecia Dalt gestrikt om de spits af te bijten.  Van Latijns-Amerikaanse landen als Colombia verwacht je doorgaans effectief een passionele soort muziek. Denk maar aan de vallenato, bambuco, porro, of de nu razend populaire cumbia dat meteen een aanslag is op alle mogelijke ledematen. Minder voor de hand liggend zijn muzikanten die zich op het fragiele ijs van hedendaagse of avant-garde electronika begeven, maar toch is componiste Lucrecia Dalt daar een vaandeldrager van. Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat zij binnenkort zowel als artiest, alsook curator de affiche siert van het nakende Le Guess Who? Festival in Utrecht, want met haar nieuwste album NO ERA SOLIDA (2020) bouwt ze verder aan haar eigengemaakte en soms alien-aanvoelende sound, volgestouwd met een ritmische en vocale kadrage die bovenal haar atmosferische klankentapijt voedt. Het heeft misschien zelfs wat tijd nodig om Juffrouw Dalts werk volledig te behappen, maar eenmaal het beestje heeft gebeten…

The Colorist Orchestra ft. Howe Gelb @ NT Gent (8/11)

Wie Howe Gelb zegt, denkt hoogst waarschijnlijk onmiddellijk aan Giant Sand. Dit is echter slechts een halve waarheid, want met Giant Sandworms geselt Howe Gelb reeds van in de late jaren zeventig jeugdige slakkenhuizen met wat toen ook al als post-punk werd bestempeld. Het was pas in een later stadium dat zijn typische idiosyncratische klank die in een soort van alternatieve country/americana werd gedrenkt steeds meer naar voren kwam. Reken daar nog de door de jaren zestig beatniks geïnspireerde vocals bij en je komt in de buurt van waar Howe Gelb voor staat. Doorheen al die decennia werden ook vaak guests uitgenodigd op de muzikale bbq en mochten we reeds getuige zijn van verschijningen van onder meer Vic Chesnutt, PJ Harvey, M.Ward, Isobell Campbell, of Steve Wynn.  

En daarmee botsen we gelijk op The Colorist Orchestra die het nog net iets anders aanpakken. Onder leiding van Kobe Proesmans en Aarich Jespers neemt een ondertussen achtkoppig ensemble het oeuvre van een bepaalde artiest onder artistieke handen en demonteert dit volledig om het vervolgens met herschreven arrangementen en zelfs zelfgemaakte instrumenten opnieuw naar de luisteraar te brengen. Onder meer Emiliana Torrini, Gabriel Rios, Lisa Hannigan of Sumie gingen eerder al voor de bijl, en ditmaal is dus de beurt aan Howe Gelb.

Badlands : Cool Greenhouse (UK) @ Vlasmarkt (6/11)

Verleden week werden ze nog bejubeld op het Left of The Dial Festival in Rotterdam, maar eenmaal beland in de Benelux kan België natuurlijk niet genegeerd worden. Ondertussen is hier een soort angst gerezen als termen als post-punk – vaak gelinkt aan The Fall – worden gehanteerd. Maar in dit geval is het echt zo zonder zomaar een klakkeloze copycat te zijn. Wie soms luistert naar de radioshows van Henry Rollins kan zich misschien ook niet van de indruk ontdoen dat Henry misschien de manager van Cool Greenhouse zou zijn. Hoewel Sleaford Mods ook soms komen boven piepen, valt bij beluistering van het gelijknamige debuutalbum de referentie aan The Fall gewoon niet weg te cijferen. Laten we hopen dat de zanger een meer aangename mens is dan wijlen Mark E. Smith ooit was, maar ik verwed er opnieuw met plezier een ledemaat van uw vriendin voor die die arme Vlasmarkt plots zwaar te lijden krijgt onder enig broeikaseffect.

Badlands: Vermin Twins @ Vlasmarkt (6/11)  

Eén van die vele verrassingen op Dokrijk was zonder twijfel de reünie van Vermin Twins. Beide leden komende van vroegere projecten als El Guapo Stuntteam of The Electrifying Beef Brothers werd Vermin Twins opgericht in 2008; alsof het in de sterren stond geschreven zowaar het jaar van mijn eigen bijna-dodelijk ongeval. De tweeling Micha Volders en Lotte Vanhamel (jongere zus van Tim) wist hun naam als Limburgs ongedierte meteen hard te maken door hun debuutoptreden bij hun mede-onderkruipsels in de gevangenis van Hasselt te lanceren. (De toon werd alvast stevig ingezet, want U kan zich waarschijnlijk het feest al voorstellen tijdens de remix van Janet Jacksons “Nasty Boys”.) Na nog meer bizarre disco uitstapjes als George Michaels “I Want Yr S’ks”, of de remix “Kidzz” van Nid & Sancy en uiteraard het debuutalbum EXOSKELETON (2010), volgde een sabbat-decennium om er anno 2021 als zevenkoppige band live geheel opnieuw te staan. Uiteraard is de elektronica nog steeds aanwezig, maar deze wordt haast ondergeschikt aan de huidige voodoo aanvoelende swampy exotica. Check zeker de razend knappe clips als “Bare Bones/Spiritus” (die gebreide bikini!!) die artistieke duizendpoot Micha dan ook maar in één ruk mee opnam of de knappe Bosbubbles #5.

Alle verdere info:

https://www.democrazy.be/40y-democrazy/

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: